frontend

STEM

RxJs ile Reaktif Programlama – Giriş

Giriş Reaktif Programlama, genel olarak olay tabanlı metodları tanımlamayı sağlar. Bu yaklaşımda bir olay gerçekleştiğinde, o olayı dinleyen metodların çağrılması beklenir. Böylece kullanıcı etkileşimi, paralel işlemler ve zamandan bağımsız devam eden süreçler gerçekleştirilebilir. Bu programlama metodolojisi, özellikle günümüzde web geliştiricilerinin birçok sorununa çözüm sağlar. Kullanıcı etkileşiminin önemli olması nedeniyle, örneğin yeni yaygınlaşan SPA(Single Page Application) projelerinde, mobil projelerinde, oyun projelerinde ve daha akla gelebilecek birçok projede sıklıkla Reaktif Programlama kullanılmaktadır. Temel Kavramlar: Event(Olay): Olaylar kullanıcının butona basması veya bir sürecin başlaması gibi etkileşimler ile tanımlanabilir. Observable(Gözlemlenebilir): Gözlemlenebilir, bir olaya bağlanan ve o olayın son durumunu saklayan nesnelerdir. Bu nesneler tek bir dinleyici içindir. Subscription(Katılım): Observable bir nesneyi dinlemeye başlamak için ona Subscribe(Katılmış) olmamız gerekir. Buna Subscription denir. Subject(Konu): Konu, içinde olayların tüm durumlarını saklar ve birden fazla dinleyiciyi kabul eder. Bu açıdan Gözlemlenebilir nesnelerin genişletilmiş hali denebilir. State(Durum): Durum, konu veya gözlemlenebilir nesnenin son halini tanımlar. Observer(Gözlemci): Gözlemci, bir olay tetiklendiğinde gerçekleşecek Callback metoda/metodlara verdiğimiz isimdir. Dinleyici olarak da isimlendirilebilir. Observer Design Pattern İlk yazımda Reactive Programlamayı, Typescript dili ile sıfırdan tamamen kendi örneklerim ile işleyeceğim. Yazdığım kodları Typescript Playground üzerinde deneyebilirsin. Tanım: Observer Design Pattern, olayların Subject ve Observable nesneleri üzerinden dinlendiği olay tabanlı bir tasarım desenidir. Bu tasarım deseni, abonelikler sayesinde tüm olayları yöneterek etkileşimleri karşılamak için tasarlanmıştır. Çeşitli örnekler ile bu tasarım deseninin çözdüğü problemleri anlamak mümkündür. Örneğin; gerçek hayatta bankalarda sıra almamız ve sıramız geldikten sonra işlemlerimizi halletmemiz  veya bir restoranda yemek siparişi vermemiz ve yemeğimiz hazır olduğunda çağrılmamız bu tasarım deseninin yaklaşımını anlamak için oldukça basit örneklerdir. Subject içerisinde Observable nesnelerini ve Observable nesneler ise içlerinde Subscriberları saklar. Daha iyi anlamak için aşağıya bir diagram çizelim. Emitter burada Event’i tetikliyor ve Subject bunu diğer Observable objelerine bildiriyor. Observable objeler ise Event’in içerisinde yer alan mesajı Subscribe olan Observer’a ileterek akışı tamamlıyor. Observable Öncelikle Observable sınıfını yazarak başlayalım. state$: Bu değişken Observable sınıfının son değerini saklar. observer: Bu değişken son Observer(Gözlemci) metodunu saklar. subscribe: Bu metod ile Observer metodumuzun Subscribe(Abone) olmasını sağlar. unsubscribe: Bu metod ile mevcut aboneliği bitiriyor. next: Bu metod State’i güncelleyerek Abone olan Observer’a yeni değer ile çağrı yapıyor Sınıfımızı da yazdığımıza göre küçük bir örnek ile nasıl çalıştığını gözlemleyelim. Aşağıya örnek kodu yazıyorum; Burada tek bir Observer ile subscribe olduğunda doğrudan onu işleme aldı. Peki iki Observer ile subscribe olunca ne yapacak onu deneyelim. Görüldüğü gibi bu örnekte konsola “2. Observer: 24” yazdı. Çünkü sonradan eklediğimiz Observer ilkini ezmiş oldu. Bu önemli bir nokta, ileride çok işimize yarayacak. Subject Şimdi Subject sınıfı ile devam edelim. Burada Observable sınıfını da referans alacağız. states$: Bu liste sınıf içinde ki tüm değerleri saklamak içindir. observables: Bu liste ise sınıfa bağlı Observable nesnelerini tutar. subscribe: Bu metod Observable içinde ki metoddan farklıdır. Burada yeni bir Observable nesnesi oluşturup Observer’ın ona subscribe olmasını sağlıyoruz. Ayrıca Observable’a Subject sınıfının son durumunu ekliyoruz. getState: Bu metod ile Subject’in son durumunu döndürür. next: Bu metod states$ listesine gelen son değeri ekleyerek diğer Observable sınıflarına değerin iletilmesini sağlar. Şimdi bir önceki örneği Subject ile deneyip iki Observer subscribe ettiğimizde nasıl bir sonuç alacağımıza bakalım. Evet sonuca bakarsak iki Observer da tetiklendi. Böylece Subject sınıfı ile birden fazla Observer tanımlamış olduk. Bunlar giriş örnekleriydi. Bir sonra ki yazıda bu sınıfları kullanarak çok daha detaylı örnekler tasarlayacağız. Sevgilerimle.

STEM

TypeScript: JavaScript Temelli Bir Uzantı Dili

Selamlar, bu seride TypeScript hakkında yazıyor olacağım. Serinin bu ilk yazısında ise TypeScript’e giriş yapacak ve JavaScript ile TypeScript’in farklarından bahsedeceğim. Nedir Bu TypeScript? TypeScript, kısaca JavaScript’in tamamını ve fazlasını içeren bir uzantı dilidir. Aynı zamanda biz geliştiricilere oldukça kolaylık ve avantaj sağlayan bir yazım standartıdır. Bu avantajlardan ve kolaylıklardan bahsetmeden önce TypeScript hakkında biraz bilgi sahibi olalım.   TypeScript’e Neden İhtiyaç Duyarız? JavaScript yaygın olarak web uygulamalarında kullanılan bir dildir. Zamanla sunucu taraflı uygulamalarda ve mobil uygulama geliştirmede kullanılmaya başlamıştır ve tahmin edilemeyen bir büyüme göstermiştir. Bu büyüme ile bazı iyileştirmelere ihtiyaç duyulmuştur. TypeScript, JavaScript’e üstünlük sağlayan iyileştirmeler içerir ve JavaScript’i büyük projelerde daha etkili bi şekilde kullanmak için tasarlanmıştır. Birçok JavaScript uygulaması, yüz binlerce dosyadan oluşan uygulamalar oluşturur. Tek bir dosyada yapılacak tek bir değişiklik, gölete bir çakıl taşı atmak ve dalgaların kıyıya yayılmasına neden olmak gibi herhangi bir sayıda başka dosyanın davranışını etkileyebilir. Geliştiricinin projesinin her bölümü arasındaki bağlantıları doğrulamak zaman alabilir. TypeScript gibi tip kontrollü bir dil kullanmak, bunu otomatik olarak giderir ve geliştirme sırasında anında geri bildirim sağlar. Bu özellikler, TypeScript’in biz geliştiricilerin kodlarına daha fazla güvenmelerine yardımcı olur ve projenin yanlışlıkla bozulmadığını doğrulamak için önemli ölçüde zaman tasarrufu sağlar. TypeScript’in JavaScript’e göre avantajlarının listesi şu şekilde; TypeScript hataları geliştirme sırasında ortaya çıkarır. Bu özellik runtime dediğimiz aşamada meydana gelen hataların olasılığını azaltır. TypeScript; generics, inheritance, interfaces, classes vb. nesne yönelimli türdeki çeşitli programlama kavramlarını destekler. TypeScript’in bir özelliği, statik yazmayı etkinleştirmesidir. Statik yazma, derleme aşamasında tür doğruluğunun kontrol edilmesini sağlar. JavaScript’te bu mümkün değildir. Burada ufak bir parantez açıp static ve dynamic typing konusuna kısaca değinmek istiyorum. Static Typing: Bir geliştiricinin değişkenleri kullanmadan önce o değişkenin tipini açıkça belirtmesi gereken bir yazım türüdür. Bu yazım türünde, compile aşamasında hataları görüp düzeltme şansımız olduğundan daha az hata üreten programlar yazarız. Aynı zamanda tip kontrolü önceden yapılır, bu da kodun daha az hafıza kullanarak daha hızlı çalışmasını sağlar. Static yazım kullanan dillere örnek olarak TypeScript, Java, C, C++ dillerini verebiliriz. Dynamic Typing: Değişken tiplerini belirleme zorunluluğumuzun olmadığı bir yazım şeklidir. Değişkenin tipini değiştirmek istediğimizde değiştirebiliriz. Bu özellik geliştiriciye oldukça esnek bir ortam sağlar. Bu yazım türünün static yazıma göre dezavantajı, hataları program çalıştıktan sonra görüyor olmamızdır. Şimdiye kadar TypeScript’in ne olduğundan ve JavaScript ile farklılıklarının bi kısmından bahsettik. Daha iyi anlaşılması için bu farklılıkları tablo biçiminde açıklamakta fayda var. TypeScript vs JavaScript Bu yazı ile TypeScript’e ufak bir giriş yapmış olduk. Serinin ikinci yazısında TypeScript nasıl çalışır buna bakacağız. Görüşmek üzere.  

Scroll to Top